Een van de treurigste dingen die ik de afgelopen week zag was een vrouw op een beige designbank. Door een groot raam staarde ze naar buiten. Een paar meter verder was de zee, met woeste golven en schuimende koppen. De lucht boven de zee was grijs, af en toe regende het even, de hele tijd was er veel wind. Het grijze licht had iets magisch. Soms prikte er een klein zonnetje door de wolken, dan glansde alles even. Koud was het, het zand bleef stuiven en in de ogen van de schaarse wandelaars waaien. De vrouw had het gezien en besloten niet van de bank te komen.
Het een huisje dat ze gehuurd had maakte deel uit van Landal Beach Resort Ooghduyne in Julianadorp, vlak bij Den Helder. Landal Beach Resort Ooghduyne, een titel die alles in zich draagt om de vakantiezoeker gunstig te stemmen. Landal, dat zijn toch die groene vakantieparken met die onberispelijke huisjes? Beach Resort, dus energiek, flitsend, hip. Ooghduyne, maar wel chique hoor, eeuwenoude locatie. In het hoogseizoen kost een weekje Ooghduyne 1100 euro. Op de website rennen kinderen in blauw-witte strandpakjes richting zee. Blonde haren wapperen in de wind.
De muren van de huisje hadden een bescheiden kleur grijs en er stond wit houten tuinmeubilair op de veranda. Strandwandelaars zoals ik konden met gemak door de grote ramen naar binnen kijken. Naar de designafzuigkappen, witte muren, een houten tafel bij het raam.
De vrouw staarde naar buiten. Haar kinderen deden een spelletje op de IPad, haar man zat bewegingloos achter de krant. De fietsen stonden in de zilte zeewind te verroesten tegen de palen waarop het strandhuis gebouwd was. Geen moment had de vrouw het zich zo voorgesteld. De zilveren glans op het zeewater. De golven waar geen mens zich in waagde.
- Sanneke van Hassel (31-08-'11)
